Loading...
X

La colonia de Santa Eulalia

Een mooi onderwerp om in zwart wit te doen: la Colonia de Santa Eulalia.
Restant van een laat negentiende eeuws ‘utopisch socialistische’ kolonie in de omgeving van Sax, een stad in de provincie Alicante.
Gebouwd door een adellijke familie, die door vroeg socialistische gedachten over gemeenschappelijk bezit en collectiviteit was begeesterd en een soort agrarisch-industriële commune stichtte op hun landgoed met wijngaarden, olijf- en amandelbomen. Een arbeiderskolonie gericht op de teelt, oogst en de verwerking van de producten die het landgoed opbracht.

Met een grote korenmolen van drie verdiepingen, genaamd ‘El Carmen’. Een naam die je vaker tegenkomt op industriële panden in deze omgeving en die eigenlijk staat voor een ‘mooi huis met een tuin’….in Granada, volgens mijn soms wat cryptische woordenboek.

Nu wonen er vooral nog duiven.

Theater ‘Cervantes‘ was de plek voor het vertier en daarmee waarschijnlijk ook voor de ‘verheffing’ van de arbeiders. Het staat er nog steeds, zwaar vervallen, maar het bijzondere interieur schijnt nog voor een deel intact te zijn.
Ik liep er alleen en had me waarschijnlijk met het nodige klauterwerk een weg naar binnen kunnen banen. De foto’s die ik ervan heb gezien zijn prachtig, maar tegelijk vond ik het te riskant om me daar zonder hulp naar te binnen te wurmen. Gelukkig zijn er velen voor mij geweest, die dapperder waren dan ik, waardoor we toch nog een kijkje in het binnenste van het theater kunnen nemen. Via deze link.

Een eindje verderop in de hoofdstraat: de casinete. Ik weet niet wat het is. Het pand is nog bewoond en misschien wordt er wol verhandeld; casinete is een soort Kasjmir. Ooit liep de spoorlijn Madrid – Alicante langs de kolonie en had het een eigen station. Ik dacht even dat dit het was, misschien de wachtruimte, maar het hele station blijkt al in de jaren negentig gesloopt te zijn.

Met mijn rug naar het spirituele deel van de kolonie, dat zo nog aan bod komt…

kijk ik uit op el despacho: het kantoor

en rechts daarvan de administracion. De plek waar het bestuur zetelde.

en el Paradiso, het paradijs; dat moet dan wel de plek zijn waar de Santa Eulalia Brandy werd uitgeserveerd die gestookt is in

 

de naastgelegen alcoholfabriek, of stokerij: La Union.
Nu laten we de spiritualia achter ons en gaan we naar de overkant van het plein.

Het spirituéle deel van de kolonie: la ermita. Een nog altijd in gebruik zijnd kerkje, gebouwd in 1891, op de plek waar vanaf 1609 al een kapel stond ter ere van Santa Eulalia.

Een katholieke martelaar, geboren in Mérida, Spanje, in de derde eeuw na Christus. Als dertien jarige christen werd ze verbrand door de heersende Romeinen. Ze was de jongste martelaar ooit en naamgever van o.a. een gemeente op Ibiza, een Barcelonese kerk en zelfs een hedendaags prinsesje.

Nog altijd een tijdgenoot dus.

Het complex bevat ook nog het oude paleis van de adellijke familie en een casino. Waarschijnlijk is daar nu een restaurant in gevestigd, maar het terrein eromheen was afgesloten en het hek was dicht. In Spanje eet men ook laat natuurlijk. En rond de gevaarlijk vervallen gebouwen, sommige zelfs afgezet met linten, wonen nog altijd mensen en spelen kinderen.

‘Semi-verlaten’ noemden ze dat ergens…….

 

 

 

9 observations on “La colonia de Santa Eulalia
  1. Bertie

    Weer een mooie fotoroman.
    Het gaat je bijna aan het hart die vervalen bouwwerken te zien, ook het interieur van het theater is het bekijken waard.
    Semi-verlaten. Semi-bewoond. Hebben de bewoners wel faciliteiten als water en elektra?

     
    Reply
    1. Blogger

      Rond de ‘bedrijfsgebouwen’ staan lage arbeiderswoningen, met auto’s ervoor en waarschijnlijk gewoon voorzien van stromend water. Elektra is er sowieso, je ziet de kabels overal lopen. Of het water ook drinkbaar is, weet ik niet. Dat is niet vanzelfsprekend. Wij drinken het water ook uit de fles, dat is het lekkerst, ook al hebben we een dure filterinstallatie onder de gootsteen om het water drinkbaar te maken. Dat is Spanje.

       
      Reply
    1. Blogger

      Het is een officieel monument sinds een paar jaar, maar daar is het nog niets mee opgeschoten. Inderdaad jammer, want erg vergankelijk.

       
      Reply
  2. Wim

    Wat jij denkt wat het wachtstation van de spoorwegen was is het alcohol fabriek met naastgelegen de bodega. Het dak is een tiental jaren geleden ingestort. Het treinstation lag op enkele km. buiten het dorp. De school lag eveneens buiten het dorp omdat in het dorp zoveel lawaai was van industriële machines dat de mensen elkaar amper konden verstaan.
    La Casinete is het kleine Casino van het dorp. Hierover gaat volgende legende:
    Op een dag hoorde graaf Antonio de Padua, tijdens een van zijn reizen naar Barcelona, dat zijn minnares op de hoogte was van zijn sexuele uitspattingen en uit wraak, het casino had veranderd in een bordeel. Don Antonio de Padua keerde onmiddellijk terug om te zien wat er gaande was in het casino. Daar werd hij opnieuw verleid door de charmes van Dona Maria. Opgehitst door zijn geliefde, vergokte en verloor hij er al zijn geld in het nieuwe huis van plezier. Geruïneerd en dronken, strompelde hij naar buiten, viel met zijn bovenlichaam in het fontein en verdronk…
    Sindsdien wanneer het paleis wordt bezocht door een vrouw met hetzelfde uiterlijk als de gravin, maakt de graaf een verschijning, hopende terug te keren uit het rijk der doden…
    Meer info over Santa Eulalia kan je vinden op http://colonia-de-santa-eulalia.blogspot.com.es/

     
    Reply
    1. Blogger

      Nee, die alcoholfabriek had ik snel gevonden. Noem het maar ‘instinct’ 😉 En de Casinete was dus tóch het casino; klinkt ook als een verkleinwoord, maar ik heb het in geen woordenboek met die betekenis teruggevonden. Dank voor de bevestiging én voor de mooie legende die erbij hoort!

       
      Reply

Leave Your Observation

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: