Ik was nog maar net de brug over bij het bezoekerscentrum van de Oostvaardersplassen, waaronder de karpers om brood schooien….
… of ik zag deze wilde vos, sloom langs de kant van de weg sloffen. Met een vermoeide blik keek hij me aan en ik zag hem denken…pfff, nee he? niet weer één, het is al zo warm en nu moet ik weer het wilde beest gaan uithangen voor zo’n hobbyfotograaf.
Maar hij deed het goed. Hij vermande zich, liep het gras in en hoe hij het deed, deed hij het: zijn vacht kleurde plots glanzend op en op het juiste moment keek hij met een agressieve, de wilde vos typerende, sluwe blik in de camera. Die had ik vast binnen….
Even verderop trof ik een fotoshoot: “Mooi! Nu je hoofd draaien graag, voor een profiel” riep de fotograaf en hij drukte af met redelijk resultaat.
En soms haal je ze er meteen uit: de nieuwelingen. Opgesteld bij een boom, op veilige afstand van de achterkant van een konikpaard en met een groot telebereik op de camera. Goed gepositioneerd om bij een onverwachte uitval van het paard een veilig heenkomen te vinden. Terwijl hetzelfde paard vlak voor z’n snufferd een fotograaf duldt op nog geen vier meter afstand, gewapend met minimaal een 500 milimeter lens en camera op statief. Fotografeert hij soms de vlooien op het paard?
Voorzichtigheid is wat we bij de anderen lafheid noemen, schreef Oscar Wilde. Het zij zo; uiteindelijk stond ik het verst verwijderd, maar net niet ver genoeg om allebei deze fotosessies in één shot te kunnen nemen.