Nieuw verval en de graffiti

Veel restanten van de vervallen oude boerderijen die in de Hondón vallei staan zijn beklad. Vaak met teksten waarin plaatselijke of vakantievierende jongeren elkaar de liefde verklaren en soms met schuttingtaal of eenvoudige schunnige tekeningen. Meer kunstzinniger uitingen laten de zware, grove stenen waarmee vroeger gebouwd werd dan ook niet toe. Bij ‘modern verval’, dat van verlaten villa’s en toebehoren als zwembaden en garages, zijn de muren meestal gestuct of van glad beton en wit; een ideale ondergrond om graffiti aan te brengen met verfbussen en kleuren.

Die moderne ruïnes zijn de restanten van huizen die vaak nauwelijks bewoond zijn geweest. Aan het begin van dit millennium gebouwd, maar toen de crisis uitbrak in 2008 en bikkelhard toesloeg in de ‘booming’ vastgoedsector van Spanje bleken ze onverkoopbaar, nadat de eerste bewoners eruit getrokken waren.

Zoals dit grote landhuis met zwembad in de bergen tussen Albatera en Hondon de los Frailes. Het had een hotelletje kunnen worden, een congrescentrum of een B&B voor een Nederlands ‘Ik vertrek’-paar.

Van een afstand gezien had het die potentie zeker, evenals het ‘Zwitserse chalet’ op hetzelfde terrein, dat boven de B&B uittorent

Dit lijkt nooit bewoond geweest te zijn. Waarschijnlijk werd het opgeleverd toen de crisis uitbrak. Kopers bleven weg, het huis bleef leeg staan en geraakte steeds leger, want loden leidingen en kozijnen werden eruit geroofd en maakten het voorgoed onverkoopbaar en hooguit geschikt voor tijdelijke huisvesting van:

krakers

en anarchistische antifascisten. Ziet er allemaal erg ‘jaren tachtig’ uit, maar ik realiseer me dat dit land tot eind zeventiger jaren gebukt ging onder een rechtse dictatuur, waarvan nog steeds sporen in de samenleving en in het dagelijkse bestuur te vinden zijn. Dan spelen er toch andere sentimenten onder zich ‘anarchisten’ noemende jongeren dan in de punkperiode in het vrije Nederland waarin ik ben opgegroeid.

En ze zitten overal: “…en todas partes!”

We delen ook een held: Lucky Luke, die in mijn tijd nog permanent een shaggie tussen zijn lippen had

en Ma Dalton zat niet op een keukenstoel, maar in een schommelstoel. Met een geweer naast zich en als ze schoot, schoot ze raak. Gelukkig was ze niet thuis, anders was ik het terrein niet opgekomen.