Nieuwe vrienden

Ze stonden in een lange rij naast elkaar te grazen en in eerste instantie genoot ik alleen maar van de aanblik daarvan, terwijl ik op een picknickbankje van een lange wandeltocht zat bij te komen. Een enorme sliert koeien die heel langzaam, voetje voor voetje dichterbij kwam en die lang genoeg was, maar nog te veraf stond, om er een panoramafoto van te maken.

Toen ik genoeg had van het zitten en naar het hek toeliep, was het alsof ze daar al die tijd op hadden gewacht. Met koe 934 voorop kwam de hele kudde naar me toe sjokken en hield stil op een halve meter afstand. En het was alsof ze allemaal een keer vooraan wilden staan. Terwijl ik met mijn camera over het hek hing – ik had mijn groothoeklens voor – zag ik ze steeds van plek verwisselen. Alleen zij die in het midden stonden en waren opgeslokt door het peloton, die konden geen kant meer uit en staken hun kop boven de kont van hun voorgangers uit, om te zien waarvoor ze dat stuk nu eigenlijk hadden gelopen.

Een mooie ervaring van hartelijkheid; ik voelde me welkom geheten door deze kudde.

Als je er dicht op staat en hun adem kunt horen, dan zijn die beesten kolossaal. Daar houd ik normaal nooit zo van. Toch boezemde hun grootte me nu geen angst in, hooguit kon me overkomen dat er zo’n grote runderlap van een tong over mijn lens gehaald zou worden. Maar dat gebeurde niet. Ik heb zeker een kwartier met ze doorgebracht, waarbij ze elke beweging volgden die ik maakte.

Uiteindelijk moest ik mijn tocht weer vervolgen, met tegenzin, en het leek of het afscheid hen ook zwaar viel. Toen ik vertrok zag ik hun koppen teleurgesteld naar de grond zakken en ze bleven me staan nakijken op diezelfde plek in het weiland tot ik uit hun zicht was verdwenen. Alsof ze verlaten werden.

Ik heb nog één keer omgekeken…..