Ruta del Agua
23 juni 2017
Even een verfrissend onderwerp in deze warme dagen. Het Pantano of stuwmeer van Elche zou optimaal verkoelend zijn geweest, ik weet het, maar ik was er en ben nog niet tevreden over waar ik mee thuisgekomen ben. Ik moet nog een keer op herhaling dus.
Gisteren ben ik naar de voedingsbron van de Pantano wezen kijken, de Rio Vinalopó. Een tachtig kilometer lange rivier die bij het natuurgebied Los Algezares, bij Aspe, aan zijn laatste vijfendertig kilometers begint.
Het natuurgebied ligt naast het oude moorse Castillo del Rio en bevat een wandelroute langs de rivier en de vele oude waterwerken aan zijn oevers: la ruta del agua. Een pad dat, meen ik, helemaal doorloopt tot aan het Pantano de Elche. Maar ik heb het niet uitgeprobeerd, want bij 34 graden midden op de dag vond ik twee uur lopen en klauteren in de brandende zon eigenlijk wel genoeg. En toen moest ik het kasteel nog bestormen.
Uitzicht op het begin van de route vanaf het kasteel. Door het overdadige groen daar in het midden loopt de rivier Vinalopó.
Die vaak nadrukkelijk en toch onzichtbaar aanwezig is. Dan hoor je hem vallen achter dikke rietkragen, maar een enkele keer kun je daar makkelijk doorheen komen en zien hoe hij van etage naar etage naar beneden klatert.
Rechts van het pad heb je ‘dos ojos’. De twee ‘ogen’ van een aquaduct.
Veel oude waterwerken langs de oever. Zoals deze vervallen molen.
En deze: La Fabrica de la luz heet ie, de lichtfabriek. Aan het eind van de 19e eeuw werd hier elektriciteit opgewekt met het water van de Vinalopó.
El puente de Hierro: de ijzeren brug. De brug is er niet meer, die is ooit weggespoeld toen de rivier in een woeste vloedstroom was veranderd.
Dat hij ook zoveel geweld in zich heeft, zou je niet denken als je hem hier zo ziet. Als een lieflijk beekje baant hij zich een weg tussen rietkragen en waterwerken door. Naar het stuwmeer van Elche, waar, als er genoeg water in staat, hij zich spectaculair over de rand van de stuwdam naar beneden laat storten en daarna onverstoord verder kabbelt. Op weg naar de beroemde palmplantages van Elche. Het einde van de tocht is Santa Pola, waar el Vinalopó uitmondt in de Middellandse Zee.
Volgende keer dus: het Pantano van Elche.

Zonne-energie kan het nu worden.
Maar vroeger was er dus al duurzame opgewekte electriciteit.
Er zijn dus ook slimme Spanjaarden.
Duurzame groet,
Toen wel, maar ja, toen kwam Franco…… Nee, nu zijn er ook veel slimme Spanjaarden, maar de sluwe en corrupte hebben het voor het zeggen.
Toch een zeer verkoelend gevoel geeft het om naar dat water te kijken midden de andere foto’s!
Mijn blogs lezen het lekkerst met je voeten in een teiltje met koud water 😉
Voor de volgende adviseer ik overigens een opblaasbadje te kopen.
Pingback: Pantano de Elche – De wereld in pixels….
Ondanks 34 graden volle hete zon,een verkoelende en frisse fotobeelden
En als je dat water hoort….dan wil je erin springen 😉