Scheepsopgraving Dronten

Afgelopen zaterdag was er een open dag bij de scheepsopgraving in Dronten aan de Rietweg. De IFMAF (International Fieldschool for Maritime Archaeology Flevoland) voerde daar een opgraving uit met studenten, onderzoekers en amateur-archeologen. Een buitenkansje om daar te gaan fotograferen, want bij dit soort werkzaamheden wordt publiek gewoonlijk geweerd.

Ik verwachtte er geen mooie foto’s te schieten, maar wilde het wel gebruiken als illustratie, ter aanvulling van mijn eerdere blog over de vele scheepswrakken die in de Noordoost- en Flevopolder liggen.

Tijdens de Open dag gaan de werkzaamheden gewoon door, zodat de bezoeker een indruk krijgt van wat daar bij komt kijken. Dit is de aanblik van het schip vanaf de achterkant. Het was een 17e eeuws vrachtschip, type onbekend. Alle details van het schip worden gedocumenteerd; hier wordt het gemeten. Ik vond het nogal een gewaarwording om te zien hoe dicht dat ding eigenlijk onder mijn voeten lag. Op de foto’s is te zien dat de ‘begane grond’ waarop zich de bezoekers bevinden, misschien maar een halve meter boven het schip uitsteekt.

Vanaf de linker zijkant, in scheepvaarttermen bakboord, is goed zichtbaar dat de stuurboordzijde (rechterkant van het schip) redelijk intact is gebleven; de spanten staan nog fier overeind. Aan bakboordzijde zijn de spanten echter vermolmd en een stuk van het schip afgedreven.

Het achtersteven ligt los van het schip.

Een vitrine met gebruiksvoorwerpen die in het schip zijn gevonden. Waaronder een tinnen lepel, een aardewerk pijpje, een vioolblok, een drinkmok, een bierkan en een bronzen kanonnetje, hier rechts vooraan. Een vondst die het landelijke nieuws nog heeft gehaald.

Restanten van de opvarenden worden eigenlijk nooit gevonden; daar waren meer bezoekers nieuwsgierig naar. De verklaring hiervoor is dat de meeste schepen in konvooi voeren, zodat de bemanning door andere schepen kon worden opgepikt als hun schip in nood was. En als dat niet zo was, dan verlieten ze zelf het schip wel om er niet mee naar de bodem te zinken.

De archeologen zitten overigens niet te wachten op de vondst van menselijke delen. Dat levert een fikse vertraging op. Eerst moet namelijk door de forensische dienst uitgesloten worden dat de betreffende delen afkomstig zijn van een recent gepleegd misdrijf.

De ligging van de scheepswrakken in de Flevopolders is al langere tijd bekend. Het bestaan van dit schip al vanaf de drooglegging. Het is aan de agenda van de archeologen, wanneer zij besluiten om een schip op te graven. En tot die tijd moet de eigenaar van het land waarop het gevonden is rekening houden met de archeologische schat die daar in zijn grond begraven ligt. Hij mag het niet beschadigen en dient op die plek dus zijn bedrijfsvoering aan te passen en bijvoorbeeld…..niet te ploegen.

Grote lappen textiel en turfblokken, aangetroffen in het ruim van het schip.
De boer op wiens land dit schip ligt, kan eerstdaags op deze plek weer zo diep ploegen als hij wil.  De resten van het schip zijn dan verwijderd en alle informatie erover is in kaart gebracht. In dit geval worden de scheepsresten vernietigd. Ze zijn in te slechte staat om te bewaren of tentoon te stellen.

Maar zo ver is het nog niet. De archeologen zijn nog niet vertrokken. Over de voortgang van de opgraving bloggen zij op de website van de IFMAF.